Ponieważ tafla musiała zawierać czternaście utworów (normą na rzecz dwunastocalowych winylowych popowych albumów w środku 1963 było siedem utworów na każdej stronie) dziesięć ścieżek musiało utrzymywać się dogranych do czterech utworów z pierwszych dwóch singli nagranych plus wydanych wcześniej. W tym celu o 10 rano, w środku poniedziałek 11 lutego 1963 roku, wewnątrz studiu wobec Abbey Road Beatelsi również George Martin zaczęli coś, co do wnętrza istocie było występem na żywo. Skończyli 585 minut (9 godzin, 45 minut) później[5]. W ciągu trzech sesji (każdej trwającej w środku przybliżeniu trzy godziny) stworzyli krążek oddający prawdziwego ducha zespołu grającego onegdaj w środku Cavern Club, lecz powstało następnie parę dubli plus zmian[6]. George Martin pierwotnie rozważał nagranie Please Please Me na żywo do wnętrza Cavern, przedtem publicznością[7][8] dodatkowo odwiedził liverpoolski klub, żeby zaznać fenomenu Beatelmanii na własnej skórze[9][10]. Ale albowiem godzina gonił, postanowił przenieść nagranie albumu do uczelnia Abbey Road także wykreować go właściwie na żywo. Martin powiedział: „To było bezpośrednie odegranie ich scenowego repertuaru – mniej więcej transmisja radiowa.”[11]
Dzień skończył się nagraniem covera „Twist and Shout”, który zostawiono na w pojedynkę koniec, albowiem John Lennon złapał przeziębienie oraz Martin obawiał się, że nadwyrężający gardziel wokal zniszczy jego głos. Ten występ, okrzyknięty mianem klasycznego, skłonił Martina do powiedzenia: „Nie wiem jako oni to robili. Nagrywaliśmy nieuszkodzony dzień, mimo to im dłużej to trwało, tym lepiej im szło.”[6]
Piosenka „Hold Me Tight” została nagrana w ciągu sesji, mimo to albowiem była „nadwyżką” nie znalazła się na płycie[6]. „Hold Me Tight” zostało nagrane jeszcze raz 12 września 1963, na krążek With the Beatles[12].
Cały dzień sesji kosztował naokoło 400 funtów[13]. George Martin powiedział: „To nie było do licha i trochę pieniędzy na rzecz Parlophone. Sam pracowałem z rocznym budżetem 55 000 funtów.[14]” Ta suma atoli musiała zatopić koszty wszystkich artystów na liście Martina.
W ramach kontraktu z Musicans’ Union każdy z osobna z Beatelsów otrzymał siedem funtów oraz dziesięć szylingów zbyt każde trzy godziny sesji, które terminowo zrobili[15]. Martin rozważał nazwanie albumu Off The Beatle Track, zanim został wydany wskroś Parlophone jak Please Please Me[16].
Please Please Me zostało nagrane na dwuścieżkowym taśmowym magnetofonie, większość instrumentów na jednej ścieżce, wokal na drugiej, pozwalając na uzyskanie lepszej równowagi pośrodku obiema na ostatecznej, półcalowej taśmie mono[17]. Mix stereo został zrobiony później, z jedną ścieżką na lewym kanale, drugą na prawym również warstwą odbijającą brzmienie na rzecz lepszego wymieszania dwóch ścieżek. To była zwyczajowa wprawa nagrywania na konsolach stereo, toż tworzyła teatralny rezultat słuchana do wnętrza słuchawkach.
Please Please Me zostało oficjalnie wydane na CD 26 lutego 1987 roku, łącznie z trzema innymi albumami Beatelsów (With The Beatles, A Hard Day's Night plus Beatles for Sale), wszystkie tylko wewnątrz wersji mono.